Teraźniejsza pozycja Kołobrzegu ma swój początek w warzelnictwie soli. Najbogatsze tereny "solne" znajdują się na północnym cyplu Wyspy Solnej, która znajduje się pomiędzy kanałem drzewnym a rzeką Parsętą. W dziewiętnastym wieku, gdy na obszarze dzisiejszego Budzistowa istniał wczesnośredniowieczny gród warowny, na Wyspie Solnej istniało małe osiedle solników, czyli ludzi, którzy trudnili się warzelnictwem soli. Kołobrzeżanie pozyskiwali sól za pomocą skomplikowanego procesu odparowywania wody. Sól była w tamtych czasach bardzo cennym surowcem. Dzięki niemu można było konserwować ryby oraz inne produkty spożywcze, co umożliwiało nawet odległy handel tymi produktami. Od około dziewiątego do dwunastego wieku saliny pozostawały w rękach książąt pomorskich. Dopiero w końcu trzynastego wieku stają się one własnością najbogatszej części mieszczan. Sól transportowano droga morską i lądową. Do Wielkopolski z Kołobrzegu prowadził znany w średniowieczu szlak solny. W siedemnastym wieku w Kołobrzegu działały imponującej wielkości tężnie, które istniały do połowy dziewiętnastego wieku, kiedy to na rynku pojawiła się tańsza sól kamienna. Wtedy właśnie oficjalnie zakończono działalność kołobrzeskich salin. W niedługim czasie po tym odkryto lecznicze właściwości solanki, dzięki czemu w Kołobrzegu rozkwitło życie uzdrowiskowe. Picie kołobrzeskiej słonej wody oraz kąpiele solankowe są dziś powszechnie stosowanymi zabiegami leczniczymi. W czasach obecnych na wyspie przy ul. Solnej, nieopodal mostu na Parsęcie, znajduje się źródło solanki. Jest to miejsce spotkań zarówno wczasowiczów, dla których źródełko jest atrakcją turystyczną, jak również mieszkańców miasta, którzy czerpią solankę do picia oraz do kiszenia ogórków. Warto odwiedzić to miejsce, do którego można dojść drogą od Starego Miasta wzdłuż rzeki, przy której powstały liczne ścieżki przeznaczone wyłącznie dla pieszych.