Pomnik Arcybiskupa Marcina Dunina znajduje się w pobliżu konkatedry. Dzieło jest wytworem żeźbiarza Zygmunta Wujka. Na dwumetrowym cokole widnieje postać arcybiskupa w stroju liturgicznym. Od 9 października 1839 r. do 3 sierpnia 1840 roku Marcin Dunin był więźniem Prusaków w twierdzy kołobrzeskiej. Należy tu wyjaśnić, że twierdza kołobrzeska, oprócz zadań czysto wojskowych, pełniła również funkcję miejsca zsyłki ludzi niewygodnych politycznie dla władz w tamtym okresie. Kara twierdzy miała na celu odseparowanie skazanych od środowiska, wktórym przebywali. Do twierdzy arcybiskup został zesłany ze względu na swoje poglądy w sprawie tzw. małżeństw mieszanych (małżonkowie wyznają różne religie). Pruskie prawo stanowiło, że synowie przyjmują religię ojca, a córki matki. Prawo kościelne wymagało w takim przypadku wychowania wszystkich dzieci w duchu religii katolickiej. Arcybiskup w podległych mu diecezjach nakazał przestrzegać prawa kościelnego. Wyrastające kraty z prawej i lewej strony postaci na pomniku symbolizują uwięzienie arcybiskupa. Tablica od strony szczytu cokołu informuje, że arcybiskup tytułował się prymasem. Król pruski zakazał używać tego tytułu, ale biskup nadal go używał. Prymas w okresie bezkrólewia miał uprawnienia interrexa, czyli zastępującego króla. Marcin Dunin żył w okresie, kiedy Polska została podzielona przez państwa zaborcze. Interrex kojarzył się Polakom z władzą polską i jednością narodu. Widniejąca na szczycie pomnika korona królewska to symbol władzy prymasowskiej. Herb Rzeczypospolitej Obojga Narodów symbolizuje wierność Niepodległej. Pomnik Sanitariuszki stoi w pasie uzdrowiskowym miasta przy ul. Gen. Sikorskiego. Wkomponowano go  w skwer parkowy, a roślinność stanowi dla niego tło. Pomnik odsłonięto w 1980 roku, projektantem był artysta rzeźbiarz Adolf Cogiel z Wrocławia. Scena figuralna pomnika została wykonana z brązu i przedstawia klęczącą dziewczynę ubraną w żołnierski mundur, z przewieszoną przez ramię torbą, na której widnieje krzyż. Sanitariuszka udziela pomocy medycznej i dodaje otuchy rannemu żołnierzowi. Wzorem dziewczyny na pomniku była sanitariuszka szer. Ewelina Nowak. Poległa w trakcie walk o Kołobrzeg w marcu 1945 roku, ściągając z pola walki rannego żołnierza. Wykonawca pomnika na podstawie zdjęcia odwzorował jej twarz. Niektórzy twierdzą, iż pomnik Sanitariuszki jest najpiękniejszym ze wszystkich pomników w Polsce. Być może należy przyznać im rację, lecz jego wyjątkowość. tkwi w tym, że został wzniesiony dla uczczenia wszystkich sanitariuszek poległych podczas II wojny światowej; one nie walczyły, lecz ginęły udzielając pomocy medycznej żołnierzom. Jest on jedynym w Polsce i Europie pomnikiem, oddającym cześć sanitariuszkom.  Pomnik Zaślubin Polski z Morzem znajduje się przy nadmorskim deptaku, który prowadzi od portu do mola spacerowego. Pomnik odsłonieto w  1963 roku. Jest on dziełem inż. arch. Wiktora Tolkina. Główny element pomnika tworzy stylizowana flaga. Mozaiki na ścianach i masywne płaskorzeźby żołnierzy to symbole tysiąclecia tradycji oręża polskiego na Pomorzu. Na płytkach kamiennych, które leżą u podnóża pomnika, upamiętniono wszystkie jednostki zdobywające miasto w 1945 roku. Prześwit pod pomnikiem symbolizuje "okno na świat", czyli port. Przejście z jednej strony pomnika na drugą przez "okno" na bezdechu przynosi spełnienie się wcześniej pomyślanego życzenia. Warto spróbować. Nie wszyscy wiedzą, że zaślubiny odbyły się 18 marca 1945 roku, w tym samym dniu, w którym został zdobyty Kołobrzeg. Akt zaślubin był symbolem dostępu do morza. Główna uroczystość nie odbyła się w miejscu gdzie stoi pomnik, lecz na tarasie Fortu Ujścia. Zaślubiny z morzem można porównać do ślubu kawalera z panną. Zaszczytu bycia panem młodym dostąpił prosty żołnierz z sumiastym wąsem, kapral Franciszek Niewidziajło. Pierścień do morza został wrzucony ze wschodniego falochronu portowego u podnóża jego główki. Podczas pobytu nad morzem, kiedy będziesz stał na falochronie i podziwiał wpływające statki, pomyśl o tamtych odległych, a jakże bliskich czasach.